Afgedankte elektronica – van servers en computers tot telecomapparatuur – bevat waardevolle metalen zoals koper, aluminium en edelmetalen. Deze materialen kunnen via hoogwaardige recycling opnieuw worden teruggewonnen en ingezet in nieuwe producten.

E-waste vormt daarmee een belangrijke stedelijke grondstoffenbron.

Door deze materialen terug te winnen, blijft waarde behouden binnen de economie en wordt de afhankelijkheid van primaire grondstoffen verminderd.

De productie van elektronica bestaat uit drie stappen die veel CO₂ uitstoten:

1. De grondstoffen voor elektronica zijn moeilijk te winnen
Elektronica bevat veel (zeldzame) materialen zoals koper, goud, lithium, kobalt en zilver. Het winnen van die grondstoffen gebeurt via mijnbouw, een proces dat veel energie kost en belastend is voor het milieu. Een wetenschappelijke review uit 2025 laat zien dat de grootste milieu‑impact van elektronica ontstaat vóór de productie, vooral door de winning en verwerking van de benodigde materialen (Annankra & Sefa‑Boateng, 2025).

2. Het maken van chips is extreem energie‑intensief
Een chip (ook wel halfgeleider) is het “brein” van elke computer of telefoon. Halfgeleiderfabricage is het proces waarbij chips laagje voor laagje worden opgebouwd in speciale fabrieken (zogenoemde fabs). Dat proces vraagt:

• enorme hoeveelheden elektriciteit,
• heel zuiver water,
• en speciale industriële gassen.

Een onderzoek uit 2024 laat zien dat chipfabrieken daardoor een grote ecologische voetafdruk hebben, onder meer door het gebruik van sterke broeikasgassen (zoals SF₆), die veel schadelijker zijn dan CO₂ (Hess, 2024). 

De Amerikaanse milieuautoriteit (EPA) laat zien dat deze processen in 2023 samen miljoenen tonnen CO₂‑equivalenten uitstootten.

Zelfs waar de chips worden gemaakt, maakt uit. In landen waar de stroom vooral uit kolen komt, is de CO₂‑uitstoot per chip veel hoger dan in landen met groene stroom (TechInsights, 2025).

3. Assemblage- en wereldwijde transportketens stapelen CO₂ op
Elektronicaketens zijn wereldwijd verspreid:

• grondstoffen uit Afrika,
• chemische verwerking in Azië,
• chipproductie in Taiwan of de VS,
• assemblage in China,
• distributie over de hele wereld.

Al deze stappen veroorzaken samen een grote hoeveelheid “embedded emissions”: de verborgen CO₂‑uitstoot die een product al heeft gegenereerd tijdens het productieproces.

Met name binnen elektronica en IT is tijd een bepalende factor. Technologische ontwikkelingen volgen elkaar snel op, marktprijzen corrigeren en productlevenscycli worden korter. Hierdoor ontstaat een structureel spanningsveld tussen boekwaarde en werkelijke marktwaarde. Voor organisaties betekent dit dat voorraden niet alleen stil komen te liggen, maar in veel gevallen versneld afschrijven. Wat op papier nog waarde vertegenwoordigt, kan in de praktijk al onder druk staan.